Page 16 - การพูดและการแสดง สำหรับวิทยุกระจายเสียง

3-6 การพดู และการแสดงสำ� หรบั วทิ ยุกระจายเสยี ง
ท้ังนี้บุคลิกภาพของเสียงพูดมีความส�ำคัญต่ออาชีพการเป็นผู้ใช้เสียงทางส่ือวิทยุกระจายเสียง

ไม่ว่าจะเป็นผู้ประกาศ ผู้ด�ำเนินรายการ หรือดีเจ ผู้ที่มีเสียงท่ีแตกพร่า แหลมสูงหรือทุ้มตํ่าเกินไปย่อม
ไมเ่ หมาะสมทีจ่ ะประกอบอาชพี ดังกลา่ ว เพราะเปน็ เสยี งทไ่ี ม่ชวนฟัง ฟงั แลว้ น่ารำ� คาญ

องค์ประกอบของเสียงพูด

เสียงพูดมีองคป์ ระกอบดังต่อไปน้ี
1. ระดับเสยี ง (Pitch)
2. ความดงั ของเสียง (Volume)
3. จังหวะในการพดู (Tempo)
4. ความมชี ีวติ ชวี าในการพูด (Vitality)
5. วิธกี ารออกเสียง (Pronunciation)
1. ระดบั เสยี ง (Pitch) เสยี งพดู ของคนเราจะมรี ะดบั เสยี งสงู เสยี งตา่ํ ทเ่ี รยี กวา่ พชิ (Pitch) การพดู
นั้นถ้ามีระดับเสียงสูงต่ําที่เหมาะสมจะเกิดท่วงท�ำนองหรือโทน (Tone) ท่ีชวนฟัง เป็นส่วนหน่ึงของ
องค์ประกอบของบคุ ลิกภาพเสียงท่ีดี
การมบี คุ ลกิ ภาพเสยี งทดี่ ขี องบคุ คล โดยเฉพาะอยา่ งยงิ่ นกั กระจายเสยี งพงึ สำ� รวจการใชร้ ะดบั เสยี ง
ของตนเอง จะได้ทราบว่าระดับเสียงใดเป็นระดับเสียงที่เหมาะสมมากที่สุด (Optimum Pitch) ส�ำหรับ
ตนเอง เพือ่ สามารถพฒั นาและใช้งานไดอ้ ย่างมปี ระสิทธิภาพ ทงั้ นีร้ ะดบั เสียงทเี่ หมาะสมของแต่ละบคุ คล
น้นั แตกตา่ งกัน การจะทราบได้ว่าระดับเสยี งใดเป็นระดับเสยี งท่เี หมาะสมส�ำหรับตนเองดว้ ยวิธีท่ีงา่ ยท่ีสุด
คอื การสงั เกตวา่ เมอื่ ใชเ้ สยี งพดู ในระดบั นนั้ แลว้ รสู้ กึ สบายขณะทพ่ี ดู เพราะเปน็ ระดบั เสยี งทเ่ี ปน็ ธรรมชาติ
ไม่ต้องใช้ความพยายามในการบีบเสียงให้สูงหรือกดเสียงให้ตํ่า จึงไม่เหน่ือยและได้เสียงที่ชวนฟัง เป็น
บคุ ลกิ ภาพเสียงทดี่ ี
นอกจากจะใช้ระดับเสียงท่ีเหมาะสมส�ำหรับแต่ละบุคคลที่สามารถเปล่งออกมาได้อย่างเป็น
ธรรมชาติแล้ว เพื่อบุคลิกภาพเสียงที่ดี ควรหลีกเล่ียงการพูดด้วยเสียงระดับเดียวกันตลอดเวลา
ไมเ่ ปลยี่ นแปลง ทเี่ รยี กวา่ โมโนโทน (Monotone) ทง้ั นกี้ ารใชร้ ะดบั เสยี งตา่ งกนั เนน้ หนกั เบาในค�ำในความ
กอ่ ใหเ้ กดิ การสอื่ ความหมายทม่ี ปี ระสทิ ธภิ าพและชวนฟงั ขณะเดยี วกนั กพ็ งึ ระวงั ทจ่ี ะไม่ “เลน่ ระดบั เสยี ง”
ข้นึ ๆ ลงๆ มากเกินไปจนฟังแล้วไมเ่ ป็นธรรมชาติ
2. ความดังของเสียง (Volume) การพูดด้วยเสียงดังมากหรือน้อยเป็นลักษณะเฉพาะตัว
อีกประการหนึ่งของบุคคล คนบางคนพูดโดยไม่เผยอริมฝีปาก หรือที่เรียกว่าพูดแต่ไม่เปิดปาก เสียง
จงึ คอ่ ย ขณะที่บางคนเคยชินทจ่ี ะพูดด้วยเสยี งดังจนเปน็ นสิ ัย ท่เี รียกวา่ เปน็ “คนเสียงดังฟงั ชดั ”
สว่ นใหญค่ นทวั่ ไปจะใชค้ วามดงั ของเสยี งในระดบั ปกติ และอาจจะใชร้ ะดบั เสยี งทแี่ ตกตา่ งไป เชน่
ระดับเสียงที่ดังกว่าปกติธรรมดาในขณะที่ผู้พูดอยู่ในสภาพอารมณ์ต่ืนเต้น ตกใจ ดีใจ หรือใช้ระดับเสียง
ค่อยกว่าปกติ เชน่ เสยี งกระซบิ เมอ่ื ไม่ตอ้ งการรบกวน หรอื ไมต่ ้องการให้คนรอบข้างได้ยนิ เปน็ ตน้
อย่างไรก็ตามในงานกระจายเสียง จะใช้ความดังปกติในการพูด แต่หากใช้เสียงเพื่อการแสดง
ก็สามารถเลือกใช้เสียงระดับต่างๆ ได้ ตามบทบาทที่ก�ำหนด ท้ังน้ีพึงหลีกเล่ียงวิธีการพูดท่ีใช้เสียงดัง