Page 27 - วัฒนธรรมกับการท่องเที่ยว
P. 27
พพิ ิธภัณฑก์ ับการทอ่ งเทีย่ ว 13-17
2.4.2 ความส�ำคัญทางการเมืองในประเทศ โดยท่ัวไปแล้วกลุ่มผู้เข้าชมหลักในพิพิธภัณฑ์
เดมิ คอื กล่มุ ชนชั้นกลางและชนชนั้ สูง หรือพวกปญั ญาชน แตค่ นชายขอบ คนกลมุ่ น้อย คนยากจน มักจะ
ถูกละเลย เนื่องจากมองกว่าคนกลุ่มน้ีไม่ใช่กลุ่มเป้าหมายหลักของพิพิธภัณฑ์ แต่เม่ือแนวคิดการบริหาร
จัดการพิพิธภัณฑ์เปลี่ยนไป ท�ำให้พิพิธภัณฑ์เร่ิมหันมาสนใจคนกลุ่มนี้ จนเกิดเป็นแนวคิดพิพิธภัณฑ์
ทอ้ งถ่ินหรือพิพิธภณั ฑช์ ุมชนขึ้น ซ่งึ เปรียบเสมอื นการให้พน้ื ทีแ่ กค่ นกลุ่มนี้ในสังคมและให้รับรวู้ า่ สงั คมให้
ความส�ำคัญแก่กลุ่มคนเหล่านี้ โดยไม่กีดกันทางเช้ือชาติ ไม่เลือกปฏิบัติ ให้อ�ำนาจในการแสดงตัวตนให้
สังคมรับรู้และเมื่อเกิดการรับรู้แล้วจะท�ำให้เกิดการยอมรับซ่ึงกันและกัน เป็นส่วนช่วยผู้คนทุกชนชั้นอยู่
ร่วมกันได้อย่างเข้าใจ อีกท้ังได้ทราบปัญหาของกันและกันซ่ึงน�ำไปสู่การช่วยกันแก้ปัญหาและคลี่คลาย
สถานการณ์ที่ถกู เอารดั เอาเปรยี บได้ (ปณิตา สระวาสี, 2554)
2.5 ด้านจิตใจ พิพธิ ภัณฑ์ทำ� ให้เกดิ กระบวนการและสรา้ งแรงบันดาลใจแก่ผูช้ ม รวมท้ังเป็นทีซ่ งึ่
สภาพแวดล้อมเหมาะส�ำหรับบุคคลท่ีจะพัฒนาและด�ำเนินการคิดวิเคราะห์อย่างอิสระ ในขณะเดียวกัน
พพิ ธิ ภณั ฑก์ เ็ ปน็ สถานทท่ี อ่ งเทยี่ วทส่ี นกุ สนาน ผอ่ นคลาย เพราะเปน็ แหลง่ รวมวตั ถทุ สี่ วยงามและนา่ สนใจ
การเขา้ ชมเรอ่ื งราวดๆี กส็ ามารถชว่ ยใหผ้ เู้ ขา้ ชมผอ่ นคลายความตงึ เครยี ดจากการใชช้ วี ติ ประจำ� วนั ดงั เชน่
งานวจิ ยั ของดอ็ ดดแ์ ละโจนส์ (Dodd and Jones, 2014) พบวา่ งานศลิ ปะจะชว่ ยพฒั นาคณุ ภาพชวี ติ คนใน
สงั คมได้ ทง้ั สขุ ภาพกายและสขุ ภาพจติ พพิ ธิ ภณั ฑช์ ว่ ยใหเ้ กดิ พนื้ ทสี่ ว่ นรวมใหผ้ คู้ นสามารถมาเขา้ รว่ มเปน็
ส่วนหน่ึงของพืน้ ทีท่ างสังคม เปน็ การลดความแปลกแยกทางสังคมทีเ่ ปน็ ตัวการนำ� ไปส่คู วามเครยี ดสะสม
ชว่ ยเพมิ่ ประสบการณแ์ ละอารมณท์ างบวกใหแ้ กผ่ เู้ ขา้ ชม กลา่ วคอื พพิ ธิ ภณั ฑใ์ นปจั จบุ นั มคี วามหลากหลาย
เฉพาะดา้ นมากขึ้น การทผ่ี ชู้ มจะตัดสนิ ใจไปเยยี่ มชมพิพธิ ภัณฑป์ ระเภทใดยอ่ มข้นึ กบั รสนยิ ม ความสนใจ
และความชอบส่วนตวั การทไี่ ด้เดนิ ทางไปพบผ้คู นทม่ี ีความชอบเหมอื นกนั แม้ไม่ร้จู ักกันกเ็ ปน็ การตอกยํ้า
วา่ เราไมไ่ ดม้ คี วามชอบหรอื รสนยิ มแบบนเ้ี พยี งคนเดยี ว แตม่ คี นอนื่ ๆ ในสงั คมทเี่ ปน็ พวกเดยี วกบั เรา ทำ� ให้
เกดิ ความร้สู ึกอบอนุ่ และไมแ่ ปลกแยกจากสังคมนัน่ เอง
นอกจากนกี้ ารสรา้ งพพิ ธิ ภณั ฑ์ โดยเฉพาะอยา่ งยง่ิ พพิ ธิ ภณั ฑท์ อ้ งถน่ิ ตอ้ งอาศยั การมสี ว่ นรว่ มของ
คนในชุมชนท้องถ่ินก่อร่างสร้างพิพิธภัณฑ์ขึ้นมา ไม่ว่าจะเป็นการมีส่วนร่วมในระดับใด เช่น การบริจาค
ส่งิ ของ การช่วยออกแรง การระดมความคิด การชว่ ยออกทนุ ในการสร้าง หรือการเปน็ อาสาสมัครในการ
ดูแลพิพิธภัณฑ์ เหล่านี้ถือเป็นการร่วมแรงร่วมใจของชาวบ้าน พิพิธภัณฑ์จึงถือเป็นสถานท่ีรวมจิตใจท่ีมี
คณุ คา่ ทางจติ ใจซ่ึงบนั ทึกเร่ืองราวท่มี าของสงิ่ ของแตล่ ะชิ้น และท่มี าอันทรงคณุ คา่ ของการเกิดพิพธิ ภณั ฑ์
ทจี่ ะมอบเป็นมรดกแก่ชนรนุ่ หลงั
กลา่ วโดยสรปุ จะเหน็ ไดว้ า่ บทบาทหนา้ ทคี่ วามสำ� คญั ของพพิ ธิ ภณั ฑต์ อ่ สงั คมมหี ลากหลายมติ ิ ทงั้
ทางดา้ นสังคม วัฒนธรรม เศรษฐกิจ การเมอื ง และด้านจติ ใจ ท�ำให้ปัจจบุ นั ภาครัฐจึงใหค้ วามสนใจท่ีจะ
พฒั นาพิพิธภัณฑอ์ ยา่ งตอ่ เน่ือง
