Page 16 - วัฒนธรรมกับการท่องเที่ยว
P. 16
13-6 วฒั นธรรมกบั การทอ่ งเทย่ี ว
เรื่องที่ 13.1.1
ประวัติความเป็นมาของพิพิธภัณฑ์
พิพิธภัณฑ์ท�ำหน้าท่ีเสมือนสถานท่ีปกป้องสมบัติของมนุษยชาติตั้งแต่ในอดีตจวบจนถึงปัจจุบัน
โดยทั่วไปคนมักจะรู้จักพิพิธภัณฑ์ในฐานะเป็นสถานท่ีเก็บวัตถุมีค่า ของแปลก ของหายาก พัฒนาการ
เกย่ี วกบั บทบาทของพพิ ธิ ภณั ฑเ์ ปลยี่ นไปตามยคุ สมยั โดยหากมองยอ้ นกลบั ไปยงั จดุ เรม่ิ ตน้ ของพพิ ธิ ภณั ฑ์
จะพบวา่ เกดิ จากมนษุ ยท์ ต่ี อ้ งการถา่ ยทอดสงิ่ ตา่ งๆ ใหแ้ กค่ นรนุ่ หลงั ไมว่ า่ จะเปน็ การถา่ ยทอดเรอ่ื งราวดว้ ย
วิธีมุขปาฐะ การวาดภาพเล่าเร่ืองต่างๆ รวมถึงส่งต่อเคร่ืองมือเคร่ืองใช้ให้คนรุ่นหลัง แนวคิดการสะสม
สงิ่ ของจดั เปน็ กจิ กรรมทมี่ บี ทบาทสำ� คญั ตอ่ การสงั่ สมทางวฒั นธรรมของมนษุ ย์ คำ� วา่ พพิ ธิ ภณั ฑไ์ มป่ รากฏ
อย่างเป็นทางการจนกระท่ังคริสต์ศตวรรษท่ี 18 แต่การกระท�ำของมนุษย์ที่สร้างสถานที่คล้ายพิพิธภัณฑ์
เกิดมาแลว้ นบั พันปี
แนวคิดพิพิธภัณฑ์ในระยะแรก (ยุคอารยธรรมโบราณ)
ในอาณาจักรบาบิโลนเจ้าหญิงเอนนิกาลดิ (Ennigaldi) ซึ่งเป็นพระธิดาของกษัตริย์นาโบนิดัส
(Nabonidus) ผู้ปกครองจักรวรรดิบาบิโลนในคริสต์ศตวรรษที่ 6 ได้ท�ำการรวบรวมและจัดแสดง
สง่ิ ประดษิ ฐเ์ มโสโปเตเมียที่มอี ายุกว่า 2,500 ปี ปจั จุบนั ตัง้ อยู่ในซากปรกั หกั พังของพระราชวังนาโบนดิ ัส
ส่ิงประดิษฐ์ที่ถูกรวบรวมนี้ถูกค้นพบใน ค.ศ. 1925 โดยนักโบราณคดีท่ีช่ือเลียวนาร์ด วูลลีย์ (Leonard
Woolley) หลังจากสังเกตเห็นทีซ่ ากภาชนะดนิ ทม่ี จี ารกึ ไว้สามภาษา เนอื้ หากลา่ วถงึ ทม่ี าของวสั ดุ อีกทัง้
มีการท�ำสัญลักษณ์คล้ายระบบการข้ึนทะเบียนวัตถุในปัจจุบัน จึงอาจสรุปได้ว่าส่วนหน่ึงของพระราชวัง-
นาโบนดิ ัส จัดเป็นพพิ ิธภณั ฑท์ เ่ี ก่าแก่ทส่ี ดุ ในโลก
