Page 18 - การระหว่างประเทศของไทย

9-8 การระหวา่ งประเทศของไทย
ไดแ้ ก่ เรือสำ� เภาที่สง่ ไปยังมะละกาจ�ำนวน 20 ล�ำ และที่เหลือส่งไปยังดินแดนอ่นื ๆ หากพิจารณาความ
สัมพนั ธท์ างการค้าระหวา่ งรวิ กวิ กับเมอื งในเอเชยี ตะวนั ออกเฉียงใตน้ นั้ อยุธยาอยูใ่ นฐานะทม่ี ีความสำ� คญั
ต่อริวกิวมากท่ีสุด ในเอกสาร “เรคิไดโฮอัน” ยังมีบันทึกพระราชสาส์นของกษัตริย์ริวกิวทรงพระนามว่า
โชฮะชิ (Shohachi) สง่ ไปถวายกษตั รยิ แ์ หง่ เสยี น หลวั กวอ๋ ซงึ่ หมายถงึ อยธุ ยา ในปี ค.ศ. 1455 ถอื วา่ เปน็
บนั ทกึ เกา่ แกท่ สี่ ดุ ของญป่ี นุ่ เองทก่ี ลา่ วถงึ อยธุ ยา ในพระราชสาสน์ นชี้ ว่ ยใหท้ ราบถงึ การเรม่ิ ตน้ ความสมั พนั ธ์
ระหวา่ งอยธุ ยากบั รวิ กวิ โดยพระราชสาสน์ นเี้ ขยี นดว้ ยภาษาจนี คลาสสกิ ทเ่ี รยี กวา่ “คมั บงุ ” ซงึ่ แสดงวา่ ทง้ั
ฝ่ายริวกิวและอยุธยาต่างก็มีกลุ่มผู้ที่มีความรู้ด้านการอ่านเขียนภาษาจีนคลาสสิกอยู่มาก ซึ่งกลุ่มคนที่มี
ความชำ� นาญดา้ นการใชภ้ าษาจนี ในสมยั นนั้ เปน็ ชาวจนี ยา้ ยถนิ่ และท�ำใหท้ ราบวา่ ในยคุ นน้ั ภาษาทเ่ี ปน็ สอื่
กลางในการติดต่อค้าขายระหว่างประเทศคือภาษาจีน และในพระราชสาส์นดังกล่าวยังท�ำให้ทราบข้อเท็จ
จรงิ เกย่ี วกบั ระบบการคา้ ของอยธุ ยาหลายประการ กลา่ วคอื ประการแรก วธิ กี ารคา้ ขายระหวา่ งอยธุ ยากบั
ตา่ งประเทศในชว่ งกลางพทุ ธศตวรรษท่ี 20 เปน็ การคา้ ทอี่ ยภู่ ายใตก้ ารควบคมุ ของพระมหากษตั รยิ ์ (หรอื
ทเ่ี รยี กวา่ การคา้ แบบผกู ขาดโดยพระมหากษตั รยิ )์ ประการท่ี 2 คอื การควบคมุ การคา้ กบั ตา่ งประเทศตลอด
จนการซือ้ ขายและกำ� หนดราคาสนิ คา้ จะอยู่ในความรับผดิ ชอบของขุนนางตำ� แหน่ง “พระคลังสินค้า” และ
สินคา้ ตอ้ งหา้ มบางชนดิ เช่น ไมฝ้ าง พรกิ ไทย จะไม่อนุญาตใหซ้ อ้ื ขายกบั พอ่ ค้าโดยตรง แต่ต้องซ้ือจาก
พระคลังสินค้าตามราคาที่ราชการก�ำหนด นับว่าเป็นระบบการค้าท่ีควบคุมโดยส่วนกลาง ย่ิงกว่าน้ันใน
พระราชสาสน์ ยังบอกถงึ รายละเอยี ดของทตู ชอื่ คะกิฮานะ (Kakihana) กบั ล่ามช่ือ เหลยี งฟู (Liang Fu)
รวมถงึ รายการเครอื่ งราชบรรณาการทสี่ ง่ มาถวาย อนั ประกอบดว้ ย ผา้ แพรขลบิ ทอง 5 พบั ผา้ แพรขาว 20
พบั ก�ำมะถนั 3,000 ชัง่ ดาบ 5 เล่ม พดั 30 ด้าม จานลายครามขนาดใหญ่ 400 จาน จานลายคราม
ขนาดเล็ก 2,000 จาน ถอดเนื้อความมาจากพระราชสาสน์ ถงึ ชามุโรโกกุ (สยาม) ลง ณ ปหี งซที ี่ 12

จากพระราชสาส์นดงั กล่าวแสดงให้เหน็ ถึงความสมั พนั ธ์ระหวา่ งสองประเทศว่าเปน็ ความสมั พนั ธ์
ดา้ นการคา้ ระหวา่ งรฐั ตอ่ รฐั โดยสมบรู ณ์ ขอ้ ทน่ี า่ สงั เกตคอื บคุ คลทที่ ำ� หนา้ ทเี่ ปน็ เสมอื นคนกลางทเี่ กยี่ วขอ้ ง
กบั การค้าระหวา่ งประเทศไทยกบั ญี่ปุน่ ในสมยั อยธุ ยา คือชาวจีน

สินค้าท่ีค้าขายระหว่างรวิ กวิ และอยุธยาสามารถแบ่งออกเปน็ 3 ประเภท ไดแ้ ก่ ประเภทที่ 1 คือ
สนิ คา้ ทผ่ี ลติ จากประเทศจนี ไดแ้ ก่ ผา้ แพรขาวคณุ ภาพดี เครอ่ื งเคลอื บและสงิ่ ของชนดิ อนื่ ๆ เครอื่ งเคลอื บ
ถือเป็นสินค้าส่งออกที่ส�ำคัญที่สุด สินค้าเหล่าน้ีถูกน�ำเข้ามายังริวกิวด้วยระบบการค้าแบบบรรณาการท่ี
ริวกิวมีความสัมพันธ์กับจีน สินค้าประเภทท่ี 2 คือ สินค้าท่ีริวกิวส่งออกไปอยุธยาในสมัยน้ันคือ ดาบ
สนิ ค้าประเภทที่ 3 คอื สินค้าท่นี ำ� เขา้ มาจากอยุธยา ได้แก่ ไมฝ้ าง ผ้าฝา้ ยพมิ พ์ สรุ า และนำ�้ กุหลาบ ใน
จ�ำนวนน้ไี ม้ฝางเป็นสนิ คา้ ส�ำคญั ทส่ี ุด โดยใน ค.ศ. 1480 ไมฝ้ างท่ีส่งจากอยธุ ยาถึงริวกวิ รวมเป็นนำ�้ หนกั
ถงึ 25,000 ชงั่ หรอื ประมาณ 15 ตนั ไมฝ้ างนนั้ ถกู ล�ำเลยี งไปขายยงั จนี อกี ตอ่ หนง่ึ ไมฝ้ างนชี้ าวญป่ี นุ่ เรยี ก
วา่ โสโบคุ (Soboku) หรือสุโอ (Suo) แกน่ ของไม้ฝางจะนำ� ไปใชย้ อ้ มผ้าซงึ่ จะใหส้ ีออกแดงสวยงาม ไม้
ฝางเปน็ ของหายากและมรี าคาแพงในญี่ป่นุ แต่เป็นไม้ซง่ึ มอี ยทู่ ัว่ ไปในอยุธยา

2 ปหี งซี (Hong xi) แสดงให้เหน็ วา่ ริวกิวสมัยน้นั ใช้ศักราชของจีนดว้ ย