Page 47 - ภาษาและทักษะเพื่อการสื่อสาร
P. 47
ภาษาวทิ ยุกระจายเสยี ง 10-37
6.6 การอ่านซ�้ำตามเครื่องหมาย “ๆ ” (ไม้ยมก)
อ่านซ�ำ้ คำ� เชน่ เขาชอบใสเ่ สอ้ื สสี ดๆ (สสี ดสด)
อ่านซ�้ำวลี เช่น เดือนหนึ่งๆ /ปีหนึ่งๆ /ทีละอันๆ (เดือนหน่ึงเดือนหน่ึง /ปีหนึ่งปีหนึ่ง
/ทีละอันทีละอนั )
6.7 การอ่านไปยาลน้อย (ฯ) ใชเ้ ขียนหลงั คำ� ที่ละไว้ เวลาอ่านต้องอา่ นใหจ้ บ เชน่
โปรดฯ หรอื โปรดเกล้าฯ ตอ้ งอ่านว่า “โปรดเกลา้ โปรดกระหม่อม”
กรุงเทพฯ อา่ นวา่ “กรงุ เทพมหานคร”
ข้าฯ อ่านวา่ “ขา้ พเจ้า”
ฯพณฯ อา่ นว่า “พะนะทา่ น” (เดิมอา่ นวา่ “พะนะหวั เจา้ ทา่ น” แตไ่ มน่ ยิ มกนั )
6.8 การอ่านไปยาลใหญ่ (ฯลฯ) ใช้เขียนข้างหลังค�ำแทนค�ำที่ละไว้ ใช้ละตอนปลายไม่มี
ก�ำหนด นยิ มออกเสียงวา่ “และอืน่ ๆ” หรอื “เปน็ ต้น” เช่น
“ผลไมต้ า่ งๆ มี ทเุ รยี น ลางสาด เงาะ ฯลฯ” อา่ นวา่ “ผลไมต้ า่ งๆ มี ทเุ รยี น ลางสาด
เงาะ และอ่ืนๆ”
กรณีท่ใี ช้ “ฯลฯ” ใชล้ ะตอนกลาง บอกตอนจบ ไม่ตอ้ งอา่ นตอนกลาง เช่น
“เขาเจริญพระพุทธคุณวา่ อิติปิโส ฯลฯ ภควาต”ิ อา่ นวา่ “เขาเจรญิ พระพุทธคณุ ว่า
อิติปิโส ถึง ภควาติ” ซึ่งท่ีจริงควรออกเสียงว่า “อิติปิโส ละถึง ภควาติ” แต่ปัจจุบันนิยมใช้เพียงค�ำว่า
“ถงึ ” คำ� เดยี วและต่อมามักจะใช้ละไว้ดว้ ยจดุ ไข่ปลา (...) แทน ฯลฯ
7. คำ� ทเ่ี ปน็ วสิ ามานยนาม เชน่ ชอื่ และนามสกลุ ชอื่ สถานท่ี หรอื ถนน ตอ้ งอา่ นตามความตอ้ งการ
ของเจ้าของหรือชื่อเฉพาะนั้นๆ ซึ่งอาจถือตามความต้องการมากกว่าหลักภาษา เช่น มหาวิทยาลัย
ศรนี ครนิ ทรวิโรฒ อา่ นวา่ ส-ี นะ-คะ-ริน-ว-ิ โรด จงั หวัดชลบุรี อา่ นว่า ชน-บุ-รี ไมอ่ ่านวา่ ชน-ละ-บุ-รี
เปน็ ตน้
8. รักษาความส�ำคัญของบทท่ีน�ำมาอ่าน โดยระมดั ระวงั ไมอ่ า่ นตวั ตกหรอื เตมิ คำ� ซงึ่ อาจจะทำ� ให้
ความในบทเสียไปหรือความหมายผดิ ไปจากเดมิ ได้
9. การอ่านออกเสียงตัวสะกดของพยางค์หน้าเชื่อมกับพยางค์หลัง โดยปกตคิ ำ� ไทยไมน่ ยิ มอา่ น
ออกเสยี งตวั สะกด ซงึ่ อยสู่ ดุ ทา้ ยของคำ� และคำ� ทน่ี ำ� มาจากภาษาอน่ื กต็ อ้ งอา่ นตามระเบยี บของไทยดว้ ย เชน่
“กล” ไมอ่ า่ นวา่ “กน-ละ”
“รฐั ” ไมอ่ า่ นวา่ “รดั -ถะ”
“ฟุตบอล” ไมอ่ ่านว่า “ฟุด-บอน-ละ” ใหอ้ อกเสียงเป็นคำ� ไทย คือ “ฟดุ -บอน” แมจ้ ะมา
จากภาษาองั กฤษซง่ึ มไิ ดอ้ อกเสยี งแมก่ นกต็ าม แตเ่ มอ่ื นำ� มาอา่ นในภาษาไทย ใหอ้ า่ นออกเสยี งอยา่ งภาษาไทย
ค�ำไทยบางค�ำอ่านออกเสียงตัวสะกดของค�ำหน้าได้ คล้ายกับการอ่านค�ำสมาส ซ่ึงนักปราชญ์
สมัยโบราณได้รวบรวมค�ำไทยทต่ี ้องอา่ นตวั สะกด แตง่ เปน็ กาพย์ไวเ้ พอ่ื ใหส้ งั เกตและจำ� ได้งา่ ย ดังน้ี
