Page 40 - หลักการประชาสัมพันธ์และโฆษณา
P. 40
12-30 หลกั การประชาสัมพนั ธแ์ ละโฆษณา
รตั ตยิ า องั กลุ านนท์ (29 มีนาคม 2560, ออนไลน์) กล่าววา่ จากการส�ำรวจของ “นีลเสน็ ”
ในกล่มุ ทฟี่ ังวิทยุในชว่ ง 6 เดือนท่ีผ่านมา พบวา่ 95% ยงั ฟงั เพลงผ่านชอ่ งทางต่างๆ โดย 77% ฟงั วทิ ยุ
ทั้งช่องทางออฟไลน์และออนไลน์ ขณะทีส่ ดั สว่ น 88% ฟงั ผ่านแอปพลเิ คชันและเวบ็ ไซต์ สอดคลอ้ งกับผล
การสำ� รวจของ Circle ทพ่ี บวา่ ปี พ.ศ. 2558 ผบู้ ริโภคฟงั เพลงผ่านสมาร์ตโฟน 2% ปี พ.ศ. 2559 เพม่ิ
ข้นึ เป็น 58% ขณะที่การฟังวิทยุจากเครอ่ื งรบั วิทยุ ปี พ.ศ. 2558 สัดสว่ น 60% ปี พ.ศ. 2559 สดั สว่ นลด
ลงเหลอื 31% ถอื เปน็ ตวั เลขทสี่ ะทอ้ นพฤตกิ รรมผบู้ รโิ ภคในยคุ ดจิ ทิ ลั ทยี่ งั คงฟงั เพลงหรอื รายการวทิ ยุ เพยี ง
แต่ “เปลีย่ น” ช่องทางการฟังจากเคร่ืองรบั วิทยุ ไปสู่ “อปุ กรณ”์ และชอ่ งทางท่สี ะดวกสบาย โดยเฉพาะ
“แอปพลเิ คชนั ” บนสมาร์ตโฟนทีเ่ ปน็ แพลตฟอร์มส�ำคัญในยุคโมบาย เฟิรส์ (Mobile first)
นอกจากน้ี การสำ� รวจยังลงลึกถึงเหตผุ ลทฟี่ งั วิทยหุ รอื รายการวทิ ยุ ซงึ่ ผู้บริโภคระบุว่าเป็น
เพราะ “มีคนเลอื กเพลงให้” เปน็ กจิ กรรมท่ีผฟู้ ัง รูส้ ึกดี ทมี่ คี น (ดีเจ) คอยเลอื กเพลง น�ำเสนอเพลงใหฟ้ ัง
อย่างต่อเนื่อง เหมอื นได้รบั การดแู ลเอาใจใส่ ทำ� ให้การฟงั เพลง สะดวก ง่าย เรียกไดว้ า่ เปน็ สือ่ ทีส่ ามารถ
สรา้ งปฏสิ มั พนั ธร์ ะหวา่ งผฟู้ งั และผจู้ ดั รายการ ทย่ี งั ถอื เปน็ เสนห่ ข์ องรายการวทิ ยตุ ง้ั แตย่ คุ อนาลอ็ กถงึ ดจิ ทิ ลั
นอกจากน้ียงั มองวา่ “มคี วามหลากหลายไมจ่ �ำเจ” เพราะการฟังเพลงจากรายการวทิ ยุ มี
ขอ้ ดี คอื ความหลากหลาย มกี ารสลบั สบั เปลย่ี นเพลงไมซ่ าํ้ ในขณะทก่ี ารเลอื กเพลงเอง หรอื การทำ� Play-
list จะจำ� กดั อยู่แค่เพลงจำ� นวนหนงึ่ ทีท่ ำ� ให้เกิดความซ้าํ และเบอ่ื ง่าย
อีกท้ัง “ไม่เสียเวลา” โดยกลุ่มวัยท�ำงานเห็นว่า ปัจจุบันแม้ว่าจะมีช่องทางการฟังเพลงที่
หลากหลาย แต่ชอ่ งทางเหลา่ นั้นตอ้ งเปน็ “การคน้ หา” เอง และใช้เวลาในการหา ถงึ แม้ไมน่ าน แต่กต็ ้อง
ใชเ้ วลาหาเพลงดว้ ยตนเอง ในขณะทก่ี ารฟงั เพลงทางวทิ ยุ ใหค้ วามสบาย ไมเ่ สยี เวลาท�ำงาน กลมุ่ นย้ี งั เหน็
ว่า การหาเพลงฟังเอง เหมาะกับวัยรุ่นที่มีเวลาว่างมาก ต้องการฟังเพลงที่เป็นแนวของตนเอง เป็นการ
แสดงตัวตน และมองวา่ ปจั จุบันการฟงั เพลงในยูทูป มโี ฆษณาคั่นทำ� ให้เสยี อารมณ์ (รัตติยา อังกุลานนท์,
วนั ท่ี 29 มนี าคม 2560, ออนไลน)์
1.2 โทรทัศน์ เชน่ เดยี วกบั วทิ ยกุ ระจายเสยี ง กลา่ วคอื สถานโี ทรทศั นจ์ ะเปน็ สว่ นสำ� คญั ทสี่ ดุ
ในการสอื่ สารโฆษณาใดๆ เนอ่ื งจากสถานโี ทรทศั นจ์ ะเปน็ ผกู้ ำ� หนดนโยบายตา่ งๆ ในดา้ นรายการและอตั รา
คา่ โฆษณาของสถานี ทง้ั น้ี ขึน้ อยกู่ บั ความครอบคลมุ ของสถานนี ัน้ ๆ ดว้ ย
การโฆษณาในส่ือวิทยุกระจายเสียงและส่ือโทรทัศน์ในกรุงเทพฯ และต่างจังหวัด อาจจะมี
ความแตกตา่ งกนั ตามขอบเขตทางภมู ศิ าสตรไ์ ด้ เชน่ โฆษณากจิ การในทอ้ งถนิ่ ทไ่ี มม่ ใี นกรงุ เทพฯ และการ
โฆษณาในลักษณะนีน้ ับวันจะขยายตัวมากขึ้นโดยเฉพาะในส่ือวทิ ยุกระจายเสียง อยา่ งไรก็ดี โฆษณาส่วน
ใหญ่ก็จะเป็นประเภทโฆษณาแบบครอบคลุมพ้ืนที่ซึ่งจะเป็นการโฆษณาสินค้าไปสู่กลุ่มผู้รับจ�ำนวนมากๆ
ไม่จ�ำกัดเฉพาะกลุ่มใดกลุ่มหนึ่ง เพื่อเป็นการแนะน�ำหรือเผยแพร่สินค้า (รุ่งนภา พิตรปรีชา, 2559,
น. 5-70)
สำ� หรบั การซื้อเวลาสำ� หรบั สื่อโทรทัศน์มีอยู่ 3 ลกั ษณะ ดงั นี้ (วิมลพรรณ อาภาเวท, 2557,
น. 87)
1) Single sponsorship หรือเป็นผู้อุปถัมภ์รายการเพียงผู้เดียวในรายการนั้น อาจมี
โฆษณาแทรกเปน็ ชว่ งๆ หรือไมม่ ีโฆษณาแทรกตลอดทัง้ รายการเลยก็ได้ เพราะการซอื้ เวลาในลกั ษณะน้ี
เปน็ การประชาสมั พนั ธเ์ พือ่ ใหเ้ กิดภาพลักษณ์ (Image) ท่ดี ตี อ่ สินค้า หรือบรกิ ารมากกว่าจะมุ่งขายสนิ คา้
โดยตรง
