Page 40 - ภาษาและทักษะเพื่อการสื่อสาร
P. 40
10-30 ภาษาและทักษะเพอ่ื การสอ่ื สาร
2) การบอกล�ำดับ เช่น ประธานเดินน�ำหน้า ก้าวข้ึนบันไดมา ตามด้วยนงลักษณ์ซึ่งเป็น
เลขานกุ าร และสมชายคนขบั รถ ถือกระเป๋าตามหลังเปน็ คนสุดทา้ ย
3) การบอกต�ำแหน่ง เชน่ ประธานเดนิ มาหยดุ ยนื อยตู่ รงหนา้ ประมขุ ซง่ึ ยนื รออยหู่ นา้ ประตู
หอ้ ง แลว้ ยนื่ มอื ขวาออกไปจบั มอื ของประธานไวส้ นั่ เบาๆ นงลกั ษณซ์ ง่ึ เดนิ ตามมาหยดุ อยทู่ างดา้ นซา้ ยของ
ประธาน ยกมอื พนมไว้ทอ่ี กแล้วก้มศีรษะลง แสดงความเคารพประมขุ แล้วหนั ไปหาสมชายซง่ึ ถือกระเป๋า
ตามมา หยุดอยู่ทางขวา พร้อมกับเปิดกระเป๋าออก หยิบเอกสารย่ืนส่งให้นงลักษณ์ ก่อนที่นงลักษณ์จะ
รับต่อ แล้วส่งให้ประธานอยา่ งนอบน้อม เป็นตน้ การบอกตำ� แหน่งของผูท้ ี่ยนื กอ่ น–หลงั ซา้ ย-ขวา เช่นน้ี
ทำ� ให้เกิดภาพที่ชัดเจนข้นึ
4) การบอกวิธีการ เป็นการบรรยายใหเ้ ห็นภาพชดั เจนว่า ใคร ท�ำอะไร อยา่ งไร มขี ้ันตอน
อยา่ งไร
5) การยกสิ่งเปรียบเทียบ เปน็ การโยงความคิดหรอื ประสบการณ์จากสิง่ หนง่ึ กบั อีกสง่ิ หนงึ่
หรือเหตุการณห์ นง่ึ กับอีกเหตกุ ารณ์หนงึ่ ทำ� ให้เกิดความเขา้ ใจดยี งิ่ ขน้ึ ฉะน้นั การยกสง่ิ เปรียบเทยี บน้ี ให้
น�ำสิ่งที่คุ้นเคย หรือส่ิงใกล้ตัวมาเปรียบเทียบจะดีกว่า เพราะส่ิงท่ีคุ้นเคยน้ันเป็นประสบการณ์อย่างดีว่า
ไดเ้ คยรู้จกั เคยพบเห็นมาก่อน จะไดโ้ ยงไปสู่ความนกึ คดิ ใหม่ได้ เกิดเปน็ ภาพพจนท์ ่ีถูกตอ้ งชัดเจน เชน่
ขาวเหมอื นสำ� ลี คนไทยจะคุน้ เคยมากกว่าขาวเหมอื นหิมะ เป็นตน้
2.3 ไม่ควรใช้ภาษาวิบัติและค�ำคะนอง ภาษาวบิ ตั ิ หมายถงึ การใชภ้ าษาทม่ี กี ารดดั แปลง ไมต่ รง
กับมาตรฐานตามหลักภาษาในด้านการสะกดค�ำที่แปลกไปจากเดิม เช่น “บ่องตง” (บอกตรงๆ) “เตง”
(ตัวเอง) น่ารักจุงเบย (น่ารักจังเลย) เป็นต้น ส่วนค�ำคะนอง เป็นภาษาที่วัยรุ่นคิดข้ึนใหม่เพ่ือใช้ในกลุ่ม
ของตน เช่น “เผอื ก” (ยงุ่ เรอื่ งชาวบา้ น) “เกรียน” (ก่อกวน กา้ วรา้ ว) สายเปย์ (ชอบจา่ ยให)้ “มองบน”
(ระอาใจ ไมพ่ อใจ) เป็นต้น
ในการเขียนบทรายการบันเทิงถงึ แม้จะไมเ่ คร่งครัดเรื่องความถูกตอ้ งตามหลักภาษา แต่จะต้อง
คำ� นึงความเหมาะสมกบั ลักษณะเนือ้ หา กลุ่มผู้ฟงั และกาลเทศะ แมแ้ ต่การเขียนบทละครวิทยกุ ็ไม่ควรใช้
ภาษาวิบัติและค�ำคะนองโดยไม่จ�ำเป็น ผู้เขียนบทต้องค�ำนึงว่า ทุกค�ำท่ีเขียนเป็นบทเพ่ือออกอากาศนั้น
เปน็ การเขยี นเพอ่ื ใหเ้ กดิ ประโยชนแ์ กผ่ ฟู้ งั จงึ อยา่ ใหส้ ง่ิ ทเ่ี ปน็ พษิ ภยั และภาษาทรี่ ะคายหแู กผ่ ฟู้ งั เปน็ อนั ขาด
3. แนวทางการเขียนบทรายการบันเทิงทางวิทยุกระจายเสียง
การเขียนบทรายการบนั เทิงมีแนวทางดงั นี้
3.1 เปน็ การเขยี นเพอื่ พดู การเขยี นบทรายการบนั เทงิ อาจจะในรปู แบบการสนทนา พดู คยุ กบั ผฟู้ งั
หรอื พูดเพื่อการแสดง ภาษาทีใ่ ช้นอกจากจะใชภ้ าษาพูดทเ่ี ขา้ ใจง่ายแล้ว ยังต้องนกึ ถึงความเป็นธรรมชาติ
ของการพดู ใหม้ ากทสี่ ดุ ภาษาจะแสดงบคุ ลกิ ภาพหรอื รสนยิ มของผพู้ ดู ดงั นนั้ ผเู้ ขยี นจะตอ้ งสรา้ งบคุ ลกิ ของ
ผพู้ ดู ไดด้ ้วยการเลอื กใชค้ ำ� ให้เหมาะสม เชน่ การใช้สรรพนาม “คณุ ” “ผม” แสดงวา่ ผูพ้ ดู มีความสภุ าพ
มกี ารศึกษา ถา้ ใชส้ รรพนามวา่ “เอง็ ” “ข้า” อาจแสดงถงึ พนื้ เพของผพู้ ดู ท่ีอย่ใู นสภาพแวดลอ้ มทไี่ มด่ แี ละ
เปน็ คนไม่สภุ าพ หรืออาจจะแสดงความสนิทสนมเป็นกันเองมากจนพูดจากนั ไดโ้ ดยไมต่ อ้ งคำ� นึงถึงความ
สภุ าพตอ่ กนั กไ็ ด้ ดงั นน้ั การจะใชภ้ าษาพดู อยา่ งไร จงึ ตอ้ งพจิ ารณาใหเ้ หมาะสมกบั สภาพการณแ์ ละบรรยากาศ
ของเร่อื งราวเปน็ ส�ำคัญ
