Page 31 - การสื่อสารกับการพัฒนา
P. 31

การออกแบบสารเพอ่ื การพัฒนา 4-21

เรื่องท่ี 4.2.1
แนวคิดการออกแบบสารเพื่อการพัฒนา

       การนำ� การออกแบบสารไปประยกุ ตใ์ ชก้ บั ศาสตรต์ า่ งๆ เชน่ การออกแบบสารเพอื่ การโฆษณา การ
ออกแบบสารเพื่อการประชาสัมพันธ์ การออกแบบสารเพ่ือการสื่อสารการตลาด การออกแบบนิเทศศิลป์
การออกแบบสารเพ่ือการพูด ฯลฯ โดยใช้กระบวนการในการออกแบบสารเหมือนกัน คือเร่ิมต้นจาก
การวิเคราะห์ข้อมูล การระบุปัญหาหรือความต้องการ การก�ำหนดวัตถุประสงค์ การก�ำหนดแนวคดิ หลกั
การกำ� หนดวธิ กี ารนำ� เสนอและการประเมนิ ผลการออกแบบสาร สงิ่ ทส่ี ำ� คญั คอื ผอู้ อกแบบสารจะตอ้ งเขา้ ใจ
แนวคดิ การพฒั นาทชี่ ัดเจน เพอ่ื จะได้ออกแบบสารให้ตรงกบั แนวคิดของการพัฒนา

       การออกแบบสารเพอ่ื การพฒั นาเปรยี บเทยี บกบั กระบวนการสอ่ื สารไดค้ อื “สาร” ซงึ่ มคี วามสำ� คญั
อยา่ งยง่ิ ตอ่ ความสำ� เรจ็ ของการสอื่ สาร เพราะสาร คอื ตวั กระตนุ้ ผา่ นประสาทสมั ผสั ของผรู้ บั สาร เพอื่ ใหเ้ กดิ
ความนา่ สนใจ เกดิ การรบั รู้ เกดิ การเลอื กรบั รแู้ ลว้ สง่ ผลตอ่ การเปลยี่ นทศั นคตแิ ละพฤตกิ รรมตามวตั ถปุ ระสงค์
ท่ีองค์กรส่ือสารเพ่ือการพัฒนาต้องการ ในทางตรงข้าม หากสารไม่น่าสนใจก็ไม่สามารถท�ำให้เกิดความ
สนใจ ไมส่ ามารถทำ� ให้เกดิ การรบั รู้และเกิดการเลอื กรบั และไมส่ ง่ ผลต่อการเปลยี่ นแปลพฤตกิ รรมได้

ความหมายการออกแบบสารเพ่ือการพัฒนา

       การออกแบบสารเพ่ือการพัฒนา หมายถึง การคิดสร้างสรรค์วัจนและอวัจนภาษาที่สามารถส่ือ
ความหมายแนวคิดของการพัฒนาจากผู้ส่งสารไปยังผู้รับสาร เพื่อให้เกิดการเปล่ียนแปลงพฤติกรรมตาม
วตั ถปุ ระสงคข์ องผู้ส่งสาร

       การเปลยี่ นแปลงพฤตกิ รรมตามวตั ถปุ ระสงคต์ ามความตอ้ งการของผสู้ ง่ สารนนั้ มหี ลายระดบั เชน่
เพ่ือให้มคี วามรู้ มีความเขา้ ใจ ทำ� ให้เกดิ การตระหนกั รู้ ทำ� ให้เกิดการเปลีย่ นแปลงทัศนคติ ทำ� ให้เกิดการ
เปลย่ี นแปลงพฤตกิ รรม

       จากความหมายการออกแบบสารเพอ่ื การพฒั นามีประเด็นที่ควรพิจารณา ดงั น้ี
       1. 	การคิดสรา้ งสรรค์
       2.	 วจั นภาษาและอวจั นภาษา
       3. 	แนวคดิ การพฒั นา
       4. 	การเปลีย่ นแปลงพฤตกิ รรม
       1. 	การคิดสร้างสรรค์ หมายถึง การใช้จินตนาการหรือระบบความคิด โดยอาศัยข้อมูลความรู้
ผสมผสานกับหลักการและทฤษฎีต่างๆ แล้วน�ำมาสร้างเป็น รหัส ภาษา สัญญาณ หรือสัญลักษณ์ท่ีมี
ประสทิ ธผิ ล (สมควร กวียะ, 2546, น. 279)
   26   27   28   29   30   31   32   33   34   35   36